Het gewone leven

De scholen zijn begonnen en het eerste speelweekend is achter de rug. Een periode van rust en het laten vieren van de touwtjes wordt doorgaans gevolgd door een periode van het stellen van doelen, verwachtingen en de voorbereiding op wat komen gaat. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar persoonlijk heb ik best wat tijd nodig om weer te schakelen naar ‘het ritme’.

In ons gezin werken de volwassenen in het onderwijs met als bijkomende “luxe” zes weken “vrij” in de zomervakantie. Dat is ook ruim voldoende om gewend te raken aan de vrijheid en alle ellende van het afgelopen schooljaar achter je te laten. In week 5 begint het toch te kriebelen en worden de eerste werkplannetjes bedacht en vanaf week 6 wordt er eigenlijk gewoon gewerkt vanaf locatie. Op gepast tempo. Gehoord in de wandelgangen: “Ik ga er voor de volle 80% weer tegenaan!” Met frisse tegenzin dus.

Die vakantie kent z’n eigen ritme waar het juist makkelijk aan wennen is. Geen werk. Een uitje en een tripje her en der. Iets vaker een drankje en een hapje buiten de deur. Pubquizje hier en daar, beetje verse hop plukken, een dansje wagen op een bruiloft (sorry dames, Rick Ruis is nu getrouwd en met wat voor een bruid! Gefeliciteerd!).

En dit alles in alle ontspannenheid. Er zijn echter elementen die je daar na een aantal weken weer uit proberen te helpen. Een beetje zoals je je telefoon oplaadt. Die kan tenslotte niet verder dan honderd procent. En als je hem te lang aan de adapter laat liggen, blijkt dat funest voor de batterij en voor je het weet is dat wat energie geeft, de oorzaak dat die batterij weer snel leeg raakt.

Bij iedereen zal dat verschillend zijn, maar wij hebben in huis drie van die elementen rondlopen. Ik zal ze niet bij naam noemen maar ze zijn inmiddels 8, 11 en 13 jaar, de ettertjes schatjes die ons gezin compleet maken. En begrijp me dus echt niet verkeerd, het is heerlijk om tijd met ze door te brengen, maar op een gegeven moment is het mooi geweest en verlangen ze ook zelf weer naar de structuur en regelmaat van school, en jawel… sport.

Zoals wellicht bekend zijn er in huize De Laleijne helaas geen korfballende koters te bekennen, maar ook in de handbal- en voetbalcompetities werd dit weekend de eerste speelronde afgewerkt. Met een aantal bemoedigende factoren die duiden op een mooi seizoen.

Zo blijkt het middelste kind een ware muur om te slechten in het handbaldoel en heeft ze zich inmiddels opgegeven voor de keeperstraining en moest het jongste kind overdrijven met een bijna gênant aantal van zeventien treffers in de openingswedstrijd.

Er is een uitdrukking die luidt ‘de Tour win je in bed’, maar voor pubers die op voetbal zitten en als voorbereiding de hele dag in bed liggen met een telefoon en/of iPad, gaat dit kennelijk ook op. Dit gezien de sprint die nog even werd getrokken over de rechterflank in de blessuretijd om de spits nog even van een assist voor de 2-8 te voorzien (ondergetekende assistent-coach zag dat het goed was).

Een goed begin is het halve werk, ging ook op aan het Pomonaplein voor de selectie en in het verlengde daarvan voor Teams 3 en 5. Ilan verwoordde in het vorige hoofdartikel al prachtig de beleving in de selectie. Die ‘magische krachten’, dat wil je toch meemaken, daar krijg je energie van zonder dat er een oplader aan te pas komt.

En zo zijn we weer terug in het gewone leven. School, werk, trainingen, wedstrijden en vooral weer ergens op tijd moeten zijn. Maar eerlijk is eerlijk: dat gewone leven is zo gek nog niet. Zeker

niet als het gevuld is met sport, gezelligheid, een beetje gezonde spanning en af en toe een onverwachte magische kracht. Dus laat het seizoen maar komen. De eerste meters zijn gemaakt, de energie is er, en hé, over zes weken is het alweer herfstvakantie!

Op naar een mooi seizoen!

Erwin de Laleijne