Op naar de zaal

Het is zaterdagavond. De openhaard staat aan en de kamer ruikt nog naar vers gebakken appeltaart. Buiten in de storm vechten de regen en de wind om wie het meeste geluid maakt. Het is al donker en het wordt alleen maar vroeger donker de komende tijd, want vannacht gaat de klok een uur achteruit. Genietend van de koffie kijken we naar de tv, want daar staat de livestream van de Haagsche Korfbaldagen aan. Het zaalgevoel is in opbouw.
Eerder op de dag was ik al op twee momenten in de Sportcampus aanwezig. Er was namelijk een zaal beschikbaar en de kinderen zonder wedstrijd konden onderling een wedstrijdje spelen. In de ochtend speelde Guinevere met haar kleurgenoten partijtjes van 10 minuten, met wisselende samenstelling. Het was leuk om naar te kijken, zelfs aan het einde toen spanningsboog voor spanningsboog knapte.
In de middag was het aan de J1/J2/J3/J5 combinatie om onderling te partijen. In praktijk kwam het er op neer dat de J2 negen spelers leverde en de rest van de teams samen vijf. Niet genoeg voor acht tegen acht, maar gelukkig waren er nog vier jongens van de wedstrijden ervoor in de zaal die aanboden om mee te doen. De leeftijd in het veld varieerde van 12 tot 19, wat een leuke mix van teams opleverde. Ook dit uur was leuk om te kijken/coachen/fluiten.
De onderlinge wedstrijden waren voor veel teams het eerste zaalmoment, anderen hebben er al trainingen opzitten. Voor iedereen begint deze week de zaaltraining. Zoals altijd is het schema weer een gepuzzel. Dit jaar hebben we twee nieuwe trainingslocaties: de Aquamarijn en Maris Bohemen vullen de al bekende locaties van De Vlonder, Sportcampus en De Eibernesthal aan. Vijf locaties. Je kan je voorstellen dat het logistiek ook een puzzel is om al het juiste materiaal op de juiste plek te krijgen. Zal het allemaal in 1 keer goed (zijn ge-)gaan? Laten we het hopen, maar laten we ook begrip tonen als het misschien de eerste training wat behelpen is.
Laten we ook vooral blij zijn dat we zulke mooie locaties hebben om te trainen en te spelen, want zelf heb ik vroeger nog wel eens in wat mindere binnenruimtes getraind en gespeeld. Zo kan ik mij nog een gymzaal herinneren (waarvan ik de naam van de school niet meer weet) die niet zou misstaan in het oude Oost-Duitsland. Het zag er niet alleen kil uit, maar het was ook kil. Dun enkel glas met uitgepulkt stopverf is natuurlijk niet de allerbeste isolatie en met regelmaat zag je je eigen adem. De ruimte was beperkt en bij ieder schot kwam er wel wat gruis van de verouderde rieten manden naar beneden dwarrelen. Om het plaatje compleet te maken schoof er te pas te onpas een paal met een klap naar beneden, omdat de klem van de betreffende schuifpalen niet goed klemde. Met twee keer in de week trainen in zo’n zaal waren in ieder geval goed voorbereid op verrassende omstandigheden bij de uitwedstrijden in Veilinghallen of thuis in het onstuimige en immense Houtrusthallen.
Onstuimig is het trouwens op het moment van schrijven nog steeds buiten. De wind nu de duidelijke winnaar en het is wederom donker. De appeltaartgeur is inmiddels verdwenen, maar de appeltaart zelf nog niet. Mooi om het weekend mee af te sluiten.

Leon